Astronomy

به نقل جام جم آنلاین،بهترین ایستگاه رصد در جهان موفق به شناخت سردترین ، خشک‌ترین و آرام‌ترین جا در روی کره زمین شده ؛ جایی که به نظر می‌آید تاکنون پای هیچ انسانی به آن نرسیده است.

برای شناسایی کامل این جایگاه و تهیه تصاویر و عکس‌هایی از این بهشت روی زمین، یک تیم پژوهشگر استرالیایی آمریکایی از اطلاعات دریافتی ماهواره‌ها، ایستگاه‌های زمینی و الگوهای آب و هوایی کمک گرفته و از نتایج یک مطالعه که عوامل موثر بر ستاره‌شناسی از جمله درجه حرارت، روشنی آسمان، بخار آب و سرعت باد و ناآرامی‌های جوی را بررسی می‌کند، بهره جستند.

این پژوهشگران ایستگاهی به نام Ridge A را روی قله‌ای به ارتفاع ۴۰۵۳ متر در قاره جنوبگان (جنوبی‌ترین قاره کره‌زمین) ‌، با دقت زیادی انتخاب کردند.

این مطالعه نشان داد متوسط دمای زمستانی در آنجا منفی ۷۰ درجه سلسیوس بوده و مقدار بخار آبش در هوا کمترین حد ممکن را دارد. این ایستگاه همچنین، آنقدر آرام است که هیچ ناآرامی جوی در آن دیده نمی‌شود، عاملی که در ایستگاه‌های دیگر مانع رویت ستارگان می‌شود. ویل سندرز، مدیر پژوهش بریتانیا ‌ استرالیایی مستقر در استرالیا می‌گوید: آنقدر این مکان آرام است که وزش هیچ باد و جابه‌جایی هوایی در آن ثبت نشده است.

سندرز می‌افزاید: همه این عوامل کنار هم جمع می‌شوند تا بتوانیم برای یک ایستگاه رصد نجومی دستورالعمل کاملی تهیه کنیم. تصاویر نجومی گرفته شده از Ridge A حداقل باید ۳ برابر واضح‌تر از تصاویر بهترین ایستگاه‌های مورد استفاده فعلی ستاره‌شناسان باشد.

از آنجا که آسمان این ایستگاه تاریک‌تر و خشک‌تر است، در نتیجه قدرت یک تلسکوپ متوسط، با قدرت بزرگ‌ترین تلسکوپ‌های ایستگاه‌های دیگر کره‌زمین برابری می‌کند. سندرز همچنین می‌گوید: این ایستگاه حتی نسبت به رصدخانه‌‌های همیشه مهیج روی نوک قله‌های بلند هاوایی و شیلی برتر عمل خواهد کرد.

این دنباله دار جدید که با شناسه C/۲۰۰۷ W۱ نامگذاری شده ، با کمک تلسکوپ با قطر آینه ۵/۱ متر رصدخانه “مانت لمون” آریزونا در شب ۲۰ نوامبر در صورت فلکی سنبله شناسایی شد.
همچنین در صبح ۲۱ نوامبر با کمک تلسکوپ ۲۵/۰ متر قطر آینه رصدخانه بیابانی نیومکزیکوی آمریکا این دنباله دار بار دیگر رصد شد.
در پی این دو رصد، ۲۳ نوامبر ستاره شناسان تلسکوپ بزرگ ۶/۳ متر قطر آینه در رصدخانه اروپایی جنوب شیلی ماهیت این دنباله دار با شناسه C/۲۰۰۷ W۱ را تائید کردند.
براساس گزارش پایگاه خبری اسا، این دنباله دار ۴۰۰ برابر ضعیف تر از ستارگانی است که در یک شب بدون غبار با چشم غیرمسلح قابل رویت هستند.
پیش بینی های ستاره شناسان نشان می دهد که این دنباله دار که در حال حاضر در بالای مدار سیاره مریخ و در فاصله سه واحد نجومی از خورشید و زمین (در حدود ۵۰۰ میلیون کیلومتر) واقع شده است، به تدریج به خورشید نزدیک می شود.
براساس پارامترهای مداری، این دنباله دار در ژوئن ۲۰۰۸ در حال عبور از کنار سیاره زهره در نزدیکترین فاصله خود با خورشید قرار می گیرد.

خطر برخورد زمین با مریخ

طراحی هنری توسط J Vidal-Madjar، ناسا، کپی رایت IMCCE-CNRS.

در اثر ادامه بی نظمی های مدارهای سیاره ای در منظومه شمسی، زمین و مریخ به یکدیگر بسیار نزدیک می شوند و حتی احتمال برخورد آنها نیز وجود دارد.

حتماً شما نیز خبرهای گوناگونی در رابطه با سال ۲۰۱۲ شنیده اید. البته اکثر رسانه ها و مراکز فضایی جهان با دلایل قاطع امکان وقوع آنرا رد کرده اند. اما نظریه خروج سیارات از مدار خود و احتمال برخورد آنها با یکدیگر داستان دیگریست. برخلاف سال ۲۰۱۲ این نظریه کاملاً علمی و تایید شده بوده و در حقیقت نتیجه تحقیقات خود این مراکز فضایی است. تنها سوالی که پیش می آید این است : چه زمانی این حادثه به وقوع خواهد پیوست؟

آینده دردناکی در انتظار منظومه شمسی است.

شبیه سازی های کامپیوتری جدید نشان داده شانس کمی وجود دارد که در اثر تداخلات مداری سیارات طی چند میلیارد سال آینده یک برخورد بین زمین با عطارد، مریخ یا زهره به وقوع بپیوندد. عطارد علی رغم اندازه کوچکش در منظومه شمسی بیشترین ریسک را داراست.

نتایج کامپیوتری نشان می دهد یک درصد این شانس وجود دارد که بزرگ شدن مدار عطارد به حدی برسد که این سیاره در طی مسیر خود به دور خورشید مدار زهره را قطع نماید.

بر اساس تحقیقات انجام گرفته “دوزخ سیاره ای” به وقوع خواهد پیوست و عطارد یا از منظومه شمسی به بیرون رانده خواهد شد و یا با خورشید یا سیاره همسایه اش (مثل سیاره زمین) برخورد خواهد کرد.

تصویری گرافیکی از برخورد زهره با زمین

گرگوری لافلین (Gregory Laughlin) از دانشگاه کالیفرنیا می گوید: “نتایج را درست مثل لیوان آبی که ۹۹ درصد آن پر و یک درصد آن خالی است می بینیم. در حالی که احتمال وقوع یک برخورد در طی میلیاردها سال آینده وجود دارد اما در واقع این برخورد بسیار غیر محتمل است.”

 سردرگمی منظومه شمسی

محققین جیک لاسکار (Jacques Laskar) و مایکل گاستین (Mickael Gastineau) از رصدخانه پاریس تعداد  ۲۵۰۱ سناریو را برای مدارهای سیاره ای مختلف با شبیه سازهای کامپیوتری بررسی نمودند. اغلب نتایج به دست آمده هیچ برخوردی را به همراه نداشت و این درحالی است که ۲۵ مورد از آنها منتهی به قطع مدار عطارد می شد.

بر طبق شبیه سازی های انجام گرفته اگر افزایش طول مدار عطارد منجر به برخورد این سیاره با خورشید یا سیاره زهره گردد مابقی منظومه شمسی زیاد تحت تاثیر قرار نخواهد گرفت.

اما اگر تغییرات مداری عطارد باعث حرکت آن به سوی یکی دیگر از سیارات داخلی منظومه شمسی گردد احتمالا منجر به برخورد زهره یا مریخ با زمین خواهد شد.

در ابتدا احتیاج است که عطارد با نیروی گرانشی مشتری ناپایدار و بی ثبات گردد و بعد خود منجر به ناپایداری مریخ شده که در نهایت باعث می شود به زمین بسیار نزدیک گردد. تنها در این صورت است که مدار زهره ناپایدار شده و باعث برخورد آن با زمین می گردد.

دانشمندان در زمان بررسی داده ها متوجه شدند که تنها در ۵ مورد احتمال دارد که مریخ از منظومه شمسی به بیرون پرتاب شود و در ۲۰۰ مورد دیگر با اجرام آسمانی دیگری برخورد خواهد کرد ( که ۴۸ مورد آن مربوط به زمین بود )

لافلین در مطالعه ای در سال ۲۰۰۱ احتمال پرتاب زمین به بیرون را یک در ۱۰۰۰۰۰ تعیین نمود.

همانطور که سیارات به اطراف حرکت می کنند تراژدی های مختلفی در انتظارشان است. شواهدی از چنین برخوردهایی در منظومه های سیارات خاراجی دیده شده است، از جمله اینکه احتمالا ۲M1207B از برخورد و ترکیب دو سیاره به وجود آمده است.

و ماه حدوداً ۴ میلیارد سال قبل زمانی شکل گرفت که یک سیاره به اندازه مریخ با زمین برخورد کرد.

 دلایل بسیار محکم

نتایج مدل جدی جدید شواهد و مدارک بسیار محکمی برای آینده منظومه شمسی فراهم آورده.

لافلین در SPACE.com گفت: “اینها اولین محاسباتی هستند که به درستی و با قطعیت به سوالات همیشگی درباره منظومه شمسی پاسخ گفته است.” چرا که مدل لاسکار و گاستین بر پایه معادلات نابرابری میانگین (non-averaged equations) بوده و نسبیت عمومی  را نیز محاسبه می کند. در مدل های قبلی حرکات سیاره ای بر پایه معادلات برابری میانگین بود و اثرات نسبیت عمومی را شامل نمی شد.

زمانی که سیارات مورد نظر به نزدیکی برخورد می رسند برای پیش بینی های دقیق و درست چنین معادلاتی خوب جواب نمی دهد. در واقع نسبیت عمومی اثر گرانش بر زمان و فضا را نادیده می گیرد. که این دو نقش مهمی در سناریوی برخورد بازی می کنند.

 لافلین می گوید: “مدار عطارد کمی بیضی شکل است و خورشید به جای اینکه در مرکز قرار داشته باشد در یک سمت این بیضی قرار گرفته. پس از یک مدت زمان طولانی (مثلا ۱۰۰۰۰۰ سال) جهت گیری مدار عطارد تغییر می یاید. نسبیت عمومی به این تغییر سرعت می بخشد و خود باعث می شود تا احتمال اینکه مشتری بتواند اثرات عظیمی بر روی مدار عطارد داشته باشد کاهش یابد.

منبع : سایت نجوم ایران

خوشه‌ی کهکشانی ۰۴۱JKCS، رکورد دورترین خوشه‌ی کهکشانی را شکست. رکورد قبلی از آن خوشه‌ای بود که در فاصله‌ای حدود ۱ میلیارد سال نوری از ما قرار داشت.

برخی از پرسش‌های مطرح‌شده برای دانشمندان درباره‌ی این خوشه، که امید است با مطالعه‌ی بیشتر به آنها

ستاره شناسانی که ۲۸ سیاره جدید در حال گردش به دور ستاره ها را کشف کرده اند می گویند زمین تنها
سیاره منحصر به فرد نیست، زیرا آنها به وجود بیلیونها سیاره قابل سکونت پی برده اند.
پژوهشگران در همایش این هفته انجمن نجوم آمریکا ادعا کردند که بیشتر سیاره هایی که اخیراً کشف شده اند سیاره هایی خارج از منظومه شمسی ما می باشند.
پروفسور «جفری مارکی» از دانشگاه کالیفرنیا گفت: این یافته ها نشان می دهد بر خلاف آنچه تصور می کردیم اقامتگاه ما یعنی زمین، مکانی نایاب و نادر درجهان نیست. در سال گذشته میلادی با همکاری بین المللی پژوهشگرانی از کشورهای آمریکا، انگلیس و استرالیا از میان ۳۷ اجرام جدید آسمانی ۲۸ سیاره کشف شد که هر یک حول ستاره ای بزرگتر از خود می چرخند. این ۳۷ شیء مشاهده شده را ۷ کوتوله قهوه ای رنگ (ستاره های ناقصی که بزرگتر از ژوپیتر هستند)، ۲ توده غول پیکر گاز یا شاید کوتوله های قهوه ای کوچکتر و ۲۸ سیاره تشکیل می دهند. بیشتر این ستاره ها مانند خورشید در منظومه شمسی چندین سیاره دارند که همگی به دور مدار ستاره شان می گردند. در این بین سیاره ای شبیه نپتون که حول ستاره «جلیس ۴۳۶» می چرخد، نظر دانشمندان را به خود جلب کرده است، زیرا به نظر می رسد صخره های آن پوشیده از آب می باشد. آب داغی که در سطوح شیمیایی غیر خاکی آن است به دلیل فشار شدید حاکم بر این سیاره می باشد. پژوهشگران سوئیسی و بلژیکی برای تحقیق بیشتر، ستاره ای را بین این سیاره و زمین در نظر گرفتند و سپس با تغییرات اندک نور این ستاره توانستند به میزان قطر و چگالی این سیاره پی ببرند. بنا بر اظهارات «مارکی» با توجه به چگالی ۲ گرم بر سانتی متر مکعب این سیاره که دو برابر چگالی آب است بایستی ۵۰ درصد این سیاره صخره و حدود ۵۰ درصد دیگر آن آب و میزان کمی هیدروژن و هلیم باشد. «مارکی» می گوید: در مورد این سیاره مطمئن هستیم که صخره های آن را پوششهای ضخیم و عظیم الجثه ای از آب فرا گرفته است. آنچه بیش از حد ما را هیجان زده می سازد آن است که این سیاره مانند زمین پرصخره و دارای میزان زیادی آب که جز و لاینفک حیات است، می باشد. کهکشان راه شیری ۲۰۰ بیلیون ستاره دارد که تخمین زده می شود شاید قریب به ۱۰ درصد آنها سیاراتی قابل سکونت داشته باشند.