Astronomy

ژان مارک فیلیپپ، بنیانگذار پروژه کئو در تاریخ ۱۲ نوامبر ۲۰۰۸  در پاریس   ژان مارک فیلیپپ، کارشناس  ارشد  رشتهٔ  ژئوفیزیک،  نقاشی، یکی‌ از بنیانگذاران  رشتهٔ هنر  فضایی، عضو  آکادمی علوم اروپا‌، عضو جمعی‌ هنری و علمی‌  بین‌المللی (برکلی)  و برندهٔ جوایز  بین المللی متعددی بود. او پروژهٔ  جهانی‌ کئو را بر مبنای هنر تکنولوژی انسانیت پایگذاری کرد.  رویارویی  بشر امروز  او و فردا:  کئو پرندهٔ  باستان شناسی  آینده، ماهوارهٔ حامل آرزوهای  جهانی‌.   کئو ما را دعوت به سخن گفتن می‌کند و پیام  ما از زندگی‌، ارزشها و  آرزوهایمان  را به آیندگان می‌رساند با امید  به اینکه آنان زندگی‌ انسانی‌ تر ی نسبت به ما  داشته باشند.

keo

هدف پروژه ی keo ارتباط با آینده می باشد.این ماهواره که به احتمال قوی در سال ۲۰۱۰/۲۰۱۱ پرتاب خواهد شد در مداری قرار می گیرد که ۵۰،۰۰۰ سال آینده به زمین باز خواهد گشت.و آیندگان کره ی زمین می توانند پیام های گذشتگان خود را دریافت کنند.

ماهواره keo

طراحی و ساخت ماهواره امری دشوار بوده است زیرا در آن محاسبات تابش نور،برخورد اجرام،جو زمین،مدار حرکتی،سپر گرمایی و … انجام شده است.
درون ماهواره علاوه بر پیامها،نمونه ی DNA انسان و تصویری از بدن انسان که به صورت رمز طراحی شده است وجود دارد.
keo بدون هیچ وابستگی سیاسی اقدام به انجام پروژه کرده است.
تمامی ساکنان کره ی زمین اعم از پیر،جوان،سیاه،سفید،فقیر،غنی،ضعیف،قوی و … می توانند با آزادی تمام نامه ی خود را به keo تحویل دهند.نامه ی افراد بدون هیچ سانسوری درون ماهواره قرار می گیرد.
شما می توانید نامه ی خود را خطاب به آیندگان خود که  در ۵۰۰۰۰ سال آینده زندگی می کنند،بنویسید.و بگویید که شما در چه دورانی زندگی می کرده اید…

پیام فدریکو مایو، ریاست پیشین یونسکو، برای این پروژه: شما که ما را میخوانید، از همین امروزعمل کنید. پیام خود را به کئو بنویسید و به ما  ارسال  کنید. هوندرتوسر میگوید: “وقتی‌ یک انسان به تنهایی رویایی را میبیند، آن رویایی  بیش نیست … اما وقتی‌ چندین انسان با هم و همگام با هم، رویایی را میبینند، این آغاز یک واقعیت  است. ” بییایید با هم،  این واقعیت را بسازیم.

منبع: keo.org

آیا ۲۰۱۲ پایان جهان خواهد بود؟

روزی که درآن به دلیل وقوع یکی از حوادث طبیعی مانند برخورد یک سیارک به زمین همه انسان ها در سرار  جهان خواهند مرد و حیات بر روی زمین از بین خواهد رفت؟  بدون شک نخستین جوابی که به ذهن بسیاری از ما خطور خواهد کرد “خیر”  خواهد بود. پایان دنیا در این سال غیرممکن است.

اما از کجا اینقدر مطمئنیم؟ چطور می دانیم که این اتفاق هرگز نخواهد افتاد؟ ما با اطمینان از اینکه همیشه کسانی هستند که بیش از ما به برسی چنین مسائلی می پردازند و اگر روزی قرار بر این باشد که چنین اتفاقی بی افتد حتماً جلوی آن را خواهند گرفت به سادگی از آن گذشته و چنین مسائلی را غیرممکن اعلام میکنیم. اما آیا تاکنون به این موضوع فکر کرده اید که اگر این موضوع حقیقت داشته باشد، به بسیاری از دلایل جوامع و دولت ها از بیان آن خودداری خواهند کرد!؟ آیا میدانید که چنین پروسه ای در طول حیات سیارات کاملاً طبیعی بوده و بارها اتفاق افتاده می افتد؟ تاکنون توجه کرده اید که از مهمترین دلایل انقراض دایناسورها یکی از همین حوادث طبیعی بوده است؟

 شاید یکی از مشکلات اساسی بسیاری از انسان ها همین موضوع باشد! البته نه سال ۲۰۱۲٫ بلکه برخورد سطحی و بی توجهی به بسیاری از اتفاقاتی که روزانه در پیرامون آنها در حال وقوع است. عده زیادی بر پایان دنیا در سال ۲۰۱۲ اعتقاد دارند . بد نیست تا پیش از هرگونه پاسخی  مبنی بر قبول یا رد این نظریه نتایج تحقیقات ناسا  که در زیر ارائه شده را نیز در ارتباط با این سال بدانید. قضاوت اینکه آیا ۲۰۱۲ یا ۲۰۲۰ پایان دنیا است یا خیر با شما !

 آیا Y2K را به خاطر می آورید؟ به خاطر برنامه ریزی موثر و تحلیل های دقیق و موفقیت آمیز ، این سال بدون ناله و شیون زیادی آمد و رفت. گذشته از اثرات ویژه و احساس برانگیز ۲۱ دسامبر ۲۰۱۲، آن روز پایان دنیا نخواهد بود.

۲۰۱۲ نیز همانند Y2K مورد تحلیل و بررسی قرار گرفته است . برخلاف برخی از عقاید عمومی موجود، پشت پرده پایان دنیا به سرعت آشکار شد. دانشمندان ناسا به سوالات مختلفی که درباره ۲۰۱۲ پرسیده شده پاسخ گفته اند  که در ذیل آورده شده است.

سوال: آیا در ۲۰۱۲ تهدیدی برای زمین وجود دارد یا خیر؟ بسیاری از وب سایت ها می گویند که دنیا در دسامبر ۲۰۱۲ پایان خواهد یافت.

 جواب: در ۲۰۱۲ هیچ اتفاق بدی برای زمین رخ نخواهد داد. سیاره مان برای بیش از ۴ میلیارد سال به خوبی به حیات خود ادامه خواهد داد. دانشمندان مشهوری در سراسر دنیا تایید کرده اند که در ۲۰۱۲ هیچ تهدیدی برای زمین وجود نخواهد داشت.

 سوال: منشاء این پیش بینی که جهان در ۲۰۱۲ پایان خواهد یافت از کجاست؟

 جواب: داستان از اینجا شروع شد که نیبرو (Nibiru) به سمت زمین در حرکت است. نیبیرو یک سیاره فرضی است که توسط سامریانز عنوان شد. این حادثه اساساً  برای ماه می ۲۰۰۳ پیش بینی شده بود  اما وقتی در آن تاریخ هیچ اتفاقی نیفتاد، روز رستاخیز به دسامبر ۲۰۱۲ تغییر یافت. این دو افسانه با پایان دوره ها در تقویم باستانی مایان (Mayan) مصادف با انقلاب زمستانی (winter solstice) 2012 همزمان شده. از اینرو روز رستاخیز را مصادف با ۲۱ دسامبر ۲۰۱۲  دانستند.

 سوال: آیا تقویم مایان در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۲ پایان می یابد؟

 جواب: درست مثل تقویمی که به دیوار آشپزخانه تان آویزان کرده اید و در آن هیچ روزی بعد از ۳۱ دسامیر مشخص نشده، در تقویم مایان نیز هیچ موردی برای روز ۲۱ دسامبر ۲۰۱۲ تعیین نشده. در این تاریخ دوره طولانی مدت مایان پایان می یابد. اما پس از آن _ درست مثل تقویم شما که دوباره در تاریخ ۱ ژانویه شروع می شود_ در تقویم مایان نیز دوره طولانی مدت بعدی شروع می شود.

 سوال: آیا پدیده ای مثل یک برخورد عظیم اتفاق خواهد افتاد؟

 جواب: در دهه بعدی هیچ برخورری اتفاق نخواهد افتاد، زمین در ۲۰۱۲ با هیچ جرم آسمانی برخورد نخواهد کرد، حتی اگر برخوردی هم وجود داشته باشد اثرات آن بر روی زمین بسیار ناچیز خواهد بود. زمین و خورشید در ماه دسامبر تقریباً در مرکز کهکشان راه شیری قرار میگیرند و این پدیده ای است که  به طور سالانه اتفاق می افتد.

صحنه ای از motion picture 2012. Courtesy Columbia Pictures

دان یومانس (Don Yeomans) دانشمند محقق ارشد ناسا می گوید: “ظاهراً علاقه و توجه زیادی نسبت به اجرام آسمانی، موقعیت و مسیر حرکت آنها در پایان سال ۲۰۱۲ وجود دارد. من عاشق یک کتاب خوب یا یک فیلم مثل the next guy هستم، اما اجرام پرنده در فضای خیالی، تلوزیون و فیلم ها پایه علمی ندارند. حتی اخبار جعلی از ناسا نیز در آنها دیده می شود…”

 سوال: آیا یک سیاره یا کوتوله قهوه ای (brown dwarf) بنام نیبیرو (Nibiru) یا سیاره ایکس (Planet X) یا اریس (Eris) وجود دارد که در حال نزدیک شدن به زمین  و تهدید آن باشد؟

جواب: نیبیرو و داستان های دیگر درباره سیارات متمرد یک برنامه و شوخی اینترنتی بیش نیست و پایه و اساس واقعی ندارد. اگر نیبیرو و سیاره ایکس واقعی بود و قرار بود تا ۲۰۱۲ با زمین برخورد داشته باشد، اخترشناسان حداقل طی دهه گذشته باید آن را شناسایی می کردند و الان نیز با چشم غیر مسلح قابل رویت بود. بدیهی است که چنین چیزی وجود ندارد. اریس واقعیت دارد اما آن یک سیاره کوچک مثل پلوتو (Pluto) است که در حاشیه خارجی منظومه شمسی باقی خواهد ماند. کمترین فاصله ای که تا زمین باید طی کند ۴ میلیارد مایل است.

 سوال: تئوری تغییر قطبیت (polar shift) چیست؟ آیا حقیقت دارد که پوسته زمین به دور هسته چرخش ۱۸۰ درجه دارد که به طور روزانه انجام می گیرد؟

 جواب: واژگونی در چرخش زمین امری محال و غیرممکن است. حرکات آهسته قاره وجود دارد (مثلاً قاره قطب جنوب در صدها میلیون سال قبل در نزدیک استوا قرار داشته) اما اظهار واژگونی قطب ها یک موضوع بی ربط است. هرچند بسیاری از سایت ها برای افراد ساده حرف هایی دارند. آنها اظهار می کنند ارتباطی بین چرخش و قطبیت مغناطیسی زمین وحود دارد که به طورت غیر منظم تغییر می کند.  یک واژگونی مغناطیسی نیز وجود دارد که به طور متوسط هر ۴۰۰۰۰۰ سال یکبار بروز می کند. تا جایی که ما می دانیم یک چنین واژگونی مغناطیسی ای هیچ خطری برای حیات روی زمین در بر ندارد. به هر حال وقوع یک واژگونی مغناطیسی تا چند هزاره بعدی غیر محتمل است.

زمین به صورت یک مرمر آبی رنگ (Blue Marble):

کلکسیون تصاویر Next Generation رنگ سطح کره زمین را با شفافیت زیاد نشان می دهد. این تصویر آمریکای جنوبی را در سپتامبر ۲۰۰۴ نشان می دهد.

 سوال: آیا زمین در سال  ۲۰۱۲ در خطر برخورد با یک شهاب سنگ قرار دارد؟

جواب: زمین همیشه در معرض خطر برخورد دنباله دارها و آستروئیدها (asteroids) بوده است هرچندکه برخوردهای بزرگ بسیار نادر هستند. آخرین برخورد بزرگ مربوط به ۶۵ میلیون سال قبل بود که منجر به انقراض دایناسورها گردید. امروز اخترشناسان ناسا در حال انجام یک بررسی و کاووش به نام «گارد فضایی» (Spaceguard Survey) هستند تا هر آستروئید نزدیک به زمین را خیلی قبل تر از برخوردش با زمین شناسایی کنند. در حال حاضر هیچ آستروئید تهدید کننده ای  – مثل آستروئیدی که دایناسورها را کشت – را شناسایی نکرده اند. تمام کارهای انجام گرفته به صورت علنی همراه با اکتشافات به دست آمده به طور روزانه در وب سایت NEO Program Office website ناسا قرار می گیرد. بنابراین شما می توانید خودتان ببینید که هیچ برخوردی در ۲۰۱۲ برای زمین پیش بنی نشده است.

 سوال: نظر دانشمندان ناسا درباره نامعلوم بودن روز رستاخیز چیست؟

 جواب: برای اظهار نظر درباره هرگونه تغییر دراماتیک و یا ناخوشایند در ۲۰۱۲، علم در کجا قرار گرفته؟شواهد و مدارک آن چیست؟ هیچ چیزی وجود ندارد.  در تمام ادعاهای تخیلی بیان شده در کتاب ها، فیلم ها، مدارک و یا در اینترنت ما نمی توانیم حقیقت وجودی این روز را تغییر دهیم. هیچ مدرک قابل اعتمادی برای هرگونه ادعایی مبنی بر وقوع حادثه غیر عادی در دسامبر ۲۰۱۲ وجود ندارد.

بهترین تصاویر فضا در این هفته که از طرف سایت رسمی ناسا معرفی شده اند را خواهید دید. در انتخاب این تصاویر که شما را به عمق کهکشان ها و جهان هستی خواهند برد سعی شده تا از دیدگاه های گوناگون به دنیای بیرون، اکتشافات ، ساخته های بشر ،کبهان و… پرداخته شود.

این عناوین شامل : سیاره ای شبیه به زمین و پوشیده از یخ، پرتوهای خورشید بر تیتان، ابرنواخترها، بازگشت مدارگرد مریخ به عملیات، سیارکی در کمربند کویپر، شن های قطبی سطح مریخ، سحابی Doradus، پرتاب فضاپیمای Sky mapper، برخورد بین کهکشان ها، منظومه جبار ، کشف سیاره ای توسط سوبارو و… می باشد.

سیاره ای شبیه به زمین و پوشیده از یخ

منظومه جبار و سحاب آتش

پس از ده سال در فضا

برخورد بین کهکشان ها

 پرتاب فضاپیمای  Sky Mapperناسا

درون سحابیDoradus

شن های قطبی سطح مریخ

سیارکی در کمربند کویپر

 تصویر از یک ابرنواختر

 آیا تاکنون به این موضوع اندیشیده اید که منشا حیات در زمین از کجاست؟

اگر بر طبق نظریات بسیاری از دانشمندان معروف جهان حیات از نقطه ای دیگری از فضا به زمین آمده باشد، بنابراین زمین های دیگری نیز هست و شاید در همین لحضه موجودات و یا انسان های دیگری در نقطه ای دیگری از فضا در حال زندگی می باشند.

اما اگر این موضوع درست باشد، چگونه زندگی و حیات به زمین آمده است؟ برای این سوال پاسخ های گوناگونی ارائه شده اما در این میان  سیانید مهمترین کاندیدا و گزینه انتخاب شده می باشد. سیانید چیست و چگونه به زمین آمده است؟  از آزمایشات انجام شده برخوردهای سرعت بالا، چنین اسنباط می شود که حیات احتمالاً بر پایه سیانید (Cyanide) شکل گرفته و این سیانید خود درون آستروئیدهای وارده شده به اتمسفر زمین به وجود آمده است و به احتمال بسیار زیاد زمین در هنگام تولد دارای مواد آلی ( مولکول های پیچیده کربن دار که برای حیات ضروری اند)نبوده است.

بر اساس آزمایشات استنلی میلر (Stanly Miller) از دانشگاه شیکاگو در دهه ۱۹۵۰ یک احتمال این است که حیات پس از شکل گیری کامل زمین بر روی آن به وجود آمده است، به عنوان مثال  واکنش های شیمیایی موجود در اتمسفر  موجب به وجود آمدن حیات بر روی کره زمین گردیده است. اما چنین واکنش های شیمیایی تنها در اتمسفر اولیه زمین که غنی از متان و هیدروژن بوده امکان پذیر می باشد و در ضمن در مطالعات بعدی ژئولوژیکی باستانی ادعا می شود که این پروسه غیر محتمل است.

 آیا زمین های دیگر و یا موجودات و انسان های دیگری نیز در فضا هستند؟

برخی دیگر معتقدند حیات به همراه بلوک های ساختاری از دنباله دارها و آستروئیدهایی که با زمین برخورد کرده اند به زمین منتقل شده. چرا که این اجرام حاوی غلظت های بالای مواد آلی اند. اما حرارت بسیار زیاد ناشی از برخورد، اکثر مواد موجود در آنها را می سوزاند و باعث تبدیل آن به مواد ساده تری مثل دی اکسیدکربن می شود.

امروزه یک راه دیگر برای حضور مواد آلی بر روی کره زمین شناسایی کرده اند. آزمایشات جدید نشان می دهد اگرچه در برخورد دنباله دارها و آستروئیدها مولکولهای آلی نابود می شوند اما احتمالاً به طور همزمان منجر به تشکیل مواد آلی دیگری می گردد.

پیتر شولتز از دانشگاه بروان (Brown University) و یکی از محققین این مطالعه می گوید: “در گذشته عقیده بر این بود که «هر ماده ای که وارد اتمسفر زمین می شود دمای آن به حدی می رسد که منجر به نابودی آن ماده می گردد.» آنچه از مطالعات جدید استنباط می شود این است که احتمالاً می توانیم این مواد را دوباره تولید کنیم.”

شولتز به همراه سیجی سوژیتا (Seiji Sugita) از دانشگاه توکیو به وسیله یک جسم پرتاب شونده سوزان از جنس نوعی پلاسیک پلی کربنات – که یک ماده آلی است – برخورد دنباله دارها و آستروئیدها را همانند سازی کردند. این جسم با سرعت ۶ کیلومتر بر ثانیه به یک هدف فلزی برخورد داده شد. آزمایشات فوق در مرکز تحقیقات Ames ناسا واقع در Moffett Field کالیفرنیا انجام گرفت. این جسم درست مثل یک آستروئید یا دنباله داری که به سطح زمین برخورد می کند همراه با درخشش از نور تبخیر شد.

آنالیز طیف نور حاصله مقدار زیادی سیانید را نشان می دهد (سیانید ترکیبی است که در آن یک اتم کربن به یک اتم نیتروژن متصل شده ).  این سیانید، حاصل واکنش میان کربن موجود در جسم پرتاب شده و نیتروژن موجود در هواست.

بنابر گفته سوزیتا و شواتز ترکیبات سیاند بسیار فعال و واکنش پذیر هستند بنابراین واکنش های بیشتری را به دنبال داشته که منجر به تولید مولکولهای پیچیده تر کربن دار و مهم زیستی در اوایل شکل گیری زمین گردیده است.

از آنجایی که نیتروژن به عنوان ماده اولیه آمینواسیدها (یکی از ترکیبات مهم زیستی) است ، نیتروژن موجوددر ترکیبات سیانید دارای اهمیت ویژه ای می باشد. در ضمن در مواد آلی خام و اولیه آستروئیدها میزان این ماده بسیار اندک است.

 تصویری خیالی از حیات فرازمینی

دونالد براونلی  از دانشگاه واشنگتون می گوید: “بدون شک برخی از مواد آلی اولیه زمین از این راه به وجود آمده اند.” وی دراین مطالعه شرکت نداشته. لیکن اضافه می کند که احتمالاً منابع دیگری برای تولید مواد آلی وجود داشته باشد از جمله ذرات غنی از مواد آلی غبارهای کیهانی و ذرات بین ستاره ای که آرامتر از آستروئیدها و دنباله دارها به زمین می رسند. این مواد در حین ورود به زمین گرم می شوند اما به دماهای بسیار بالا که باعث نابودی آنها شود نمی رسند.

خطر برخورد زمین با مریخ

طراحی هنری توسط J Vidal-Madjar، ناسا، کپی رایت IMCCE-CNRS.

در اثر ادامه بی نظمی های مدارهای سیاره ای در منظومه شمسی، زمین و مریخ به یکدیگر بسیار نزدیک می شوند و حتی احتمال برخورد آنها نیز وجود دارد.

حتماً شما نیز خبرهای گوناگونی در رابطه با سال ۲۰۱۲ شنیده اید. البته اکثر رسانه ها و مراکز فضایی جهان با دلایل قاطع امکان وقوع آنرا رد کرده اند. اما نظریه خروج سیارات از مدار خود و احتمال برخورد آنها با یکدیگر داستان دیگریست. برخلاف سال ۲۰۱۲ این نظریه کاملاً علمی و تایید شده بوده و در حقیقت نتیجه تحقیقات خود این مراکز فضایی است. تنها سوالی که پیش می آید این است : چه زمانی این حادثه به وقوع خواهد پیوست؟

آینده دردناکی در انتظار منظومه شمسی است.

شبیه سازی های کامپیوتری جدید نشان داده شانس کمی وجود دارد که در اثر تداخلات مداری سیارات طی چند میلیارد سال آینده یک برخورد بین زمین با عطارد، مریخ یا زهره به وقوع بپیوندد. عطارد علی رغم اندازه کوچکش در منظومه شمسی بیشترین ریسک را داراست.

نتایج کامپیوتری نشان می دهد یک درصد این شانس وجود دارد که بزرگ شدن مدار عطارد به حدی برسد که این سیاره در طی مسیر خود به دور خورشید مدار زهره را قطع نماید.

بر اساس تحقیقات انجام گرفته “دوزخ سیاره ای” به وقوع خواهد پیوست و عطارد یا از منظومه شمسی به بیرون رانده خواهد شد و یا با خورشید یا سیاره همسایه اش (مثل سیاره زمین) برخورد خواهد کرد.

تصویری گرافیکی از برخورد زهره با زمین

گرگوری لافلین (Gregory Laughlin) از دانشگاه کالیفرنیا می گوید: “نتایج را درست مثل لیوان آبی که ۹۹ درصد آن پر و یک درصد آن خالی است می بینیم. در حالی که احتمال وقوع یک برخورد در طی میلیاردها سال آینده وجود دارد اما در واقع این برخورد بسیار غیر محتمل است.”

 سردرگمی منظومه شمسی

محققین جیک لاسکار (Jacques Laskar) و مایکل گاستین (Mickael Gastineau) از رصدخانه پاریس تعداد  ۲۵۰۱ سناریو را برای مدارهای سیاره ای مختلف با شبیه سازهای کامپیوتری بررسی نمودند. اغلب نتایج به دست آمده هیچ برخوردی را به همراه نداشت و این درحالی است که ۲۵ مورد از آنها منتهی به قطع مدار عطارد می شد.

بر طبق شبیه سازی های انجام گرفته اگر افزایش طول مدار عطارد منجر به برخورد این سیاره با خورشید یا سیاره زهره گردد مابقی منظومه شمسی زیاد تحت تاثیر قرار نخواهد گرفت.

اما اگر تغییرات مداری عطارد باعث حرکت آن به سوی یکی دیگر از سیارات داخلی منظومه شمسی گردد احتمالا منجر به برخورد زهره یا مریخ با زمین خواهد شد.

در ابتدا احتیاج است که عطارد با نیروی گرانشی مشتری ناپایدار و بی ثبات گردد و بعد خود منجر به ناپایداری مریخ شده که در نهایت باعث می شود به زمین بسیار نزدیک گردد. تنها در این صورت است که مدار زهره ناپایدار شده و باعث برخورد آن با زمین می گردد.

دانشمندان در زمان بررسی داده ها متوجه شدند که تنها در ۵ مورد احتمال دارد که مریخ از منظومه شمسی به بیرون پرتاب شود و در ۲۰۰ مورد دیگر با اجرام آسمانی دیگری برخورد خواهد کرد ( که ۴۸ مورد آن مربوط به زمین بود )

لافلین در مطالعه ای در سال ۲۰۰۱ احتمال پرتاب زمین به بیرون را یک در ۱۰۰۰۰۰ تعیین نمود.

همانطور که سیارات به اطراف حرکت می کنند تراژدی های مختلفی در انتظارشان است. شواهدی از چنین برخوردهایی در منظومه های سیارات خاراجی دیده شده است، از جمله اینکه احتمالا ۲M1207B از برخورد و ترکیب دو سیاره به وجود آمده است.

و ماه حدوداً ۴ میلیارد سال قبل زمانی شکل گرفت که یک سیاره به اندازه مریخ با زمین برخورد کرد.

 دلایل بسیار محکم

نتایج مدل جدی جدید شواهد و مدارک بسیار محکمی برای آینده منظومه شمسی فراهم آورده.

لافلین در SPACE.com گفت: “اینها اولین محاسباتی هستند که به درستی و با قطعیت به سوالات همیشگی درباره منظومه شمسی پاسخ گفته است.” چرا که مدل لاسکار و گاستین بر پایه معادلات نابرابری میانگین (non-averaged equations) بوده و نسبیت عمومی  را نیز محاسبه می کند. در مدل های قبلی حرکات سیاره ای بر پایه معادلات برابری میانگین بود و اثرات نسبیت عمومی را شامل نمی شد.

زمانی که سیارات مورد نظر به نزدیکی برخورد می رسند برای پیش بینی های دقیق و درست چنین معادلاتی خوب جواب نمی دهد. در واقع نسبیت عمومی اثر گرانش بر زمان و فضا را نادیده می گیرد. که این دو نقش مهمی در سناریوی برخورد بازی می کنند.

 لافلین می گوید: “مدار عطارد کمی بیضی شکل است و خورشید به جای اینکه در مرکز قرار داشته باشد در یک سمت این بیضی قرار گرفته. پس از یک مدت زمان طولانی (مثلا ۱۰۰۰۰۰ سال) جهت گیری مدار عطارد تغییر می یاید. نسبیت عمومی به این تغییر سرعت می بخشد و خود باعث می شود تا احتمال اینکه مشتری بتواند اثرات عظیمی بر روی مدار عطارد داشته باشد کاهش یابد.

منبع : سایت نجوم ایران

خوشه‌ی کهکشانی ۰۴۱JKCS، رکورد دورترین خوشه‌ی کهکشانی را شکست. رکورد قبلی از آن خوشه‌ای بود که در فاصله‌ای حدود ۱ میلیارد سال نوری از ما قرار داشت.

برخی از پرسش‌های مطرح‌شده برای دانشمندان درباره‌ی این خوشه، که امید است با مطالعه‌ی بیشتر به آنها

    کنجکاوی‌های بشر برای پیدا کردن موجودات فضایی

   جام جم آنلاین:آیا موجودات فضایی وجود دارند؟ آیا امکان دارد همین حالا که شما    سرگرم خواندن این کلمات هستید، موجودات اندیشمندی در سیاره‌هایی دوردست    که حتی از وجود آنها نیز آگاه نیستیم به ما خیره‌شده باشند؟ آیا میلیاردها تمدن ناشناخته در گوشه و کنار این جهان وسیع و پهناور، پراکنده‌اند؟

از زمانی که نخستین کنجکاوی‌های بشر آغاز شد و شروع به تفکر در باره محیط اطرافش کرد، این سوال نیز با او بوده است اما پاسخ به این پرسش چندان کار ساده‌ای نیست و در ابتدای قرن ۲۱ میلادی ما هنوز نتوانسته‌ایم پاسخی قطعی به این پرسش دهیم و حتی نتوانسته‌ایم از این موضوع مطمئن شویم که آیا غیر از ما حیات ابتدایی و کوچکی در حد حیات میکروبی ممکن است در جایی از جهان وجود داشته باشد یا ما تنها هستیم؟‌ بسیاری در مقابل این ایده که شاید ما واقعا تنها موجودات زنده یا هوشمند کیهان باشیم این سوال را مطرح می‌کنند که آیا در این صورت ‌فضای زیادی آن بالا به هدر نرفته است؟

امروزه نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که نزدیک به نیمی از مردم اروپا و آمریکا به وجود موجودات فضایی باور دارند. شاید بسیاری از آنها به واسطه تماشای فیلم‌ها و نمایش‌های تلویزیونی به این نتیجه رسیده باشند. در بسیاری از این فیلم‌ها موجودات فضایی از سیاره‌های دیگر به زمین هجوم می‌آورند تا بر سیاره ما حاکم شده یا درگیر نبردهای فضایی با نسل‌های پس از ما بشوند، البته در برخی از این مجموعه‌ها مانند ET ‌نیز این موجودات رفتاری کاملا بشردوستانه دارند و حتی برای کمک به انسان یا سیاره زمین به دیدار زمینیان می‌آیند، با وجود این نمی‌توان به این دلیل که موجودات فضایی بکرات بر پرده نقره‌ای سینما ظاهر می‌شوند، به این نتیجه رسید که می‌توان آنها را در فضا هم پیدا کرد. علم به چیزی بیش از ایده‌های خام و تصورهای خلاقانه نیاز دارد و آن شواهد تجربی است و ما هنوز با وجود این که بیش از ۲۰۰۰ سال پس از یونانیان باستان زندگی می‌کنیم، نتوانسته‌ایم برای این پرسش که آیا ما در این جهان تنهاییم یا نه، پاسخ بهتری از حدس‌های اولیه خود پیدا کنیم. اما دانستن حقیقت در باره پاسخ این پرسش، از اهمیتی شایان برای ما برخوردار است. برای نمونه، اگر می‌فهمیدیم که جوامع پیشرفته فراوان و رو به گسترشی در کهکشان ما وجود دارند، دست‌کم می‌توانستیم دورنمایی از وضعیت خود و نحوه عملکردمان به دست بیاوریم، ضمن آن که شاید می‌توانستیم نکات شگفت‌آور بسیاری از تمدن‌های پیشرفته‌ منظومه‌های فراخورشیدی رابیاموزیم و شاید به سوی آینده‌ای بسیار بهتر پیش می‌رفتیم. از آن سو، اگر معلوم شود که زمین تنها سیاره‌ای است که موجوداتی اندیشمند در آن ساکنند، آنگاه با این واقعیت دلهره‌آور رو‌به‌رو می‌شویم که کیهان و آینده آن را اگر کسی بتواند رقم بزند تنها ما هستیم.

البته داستان ما تفاوت‌های ویژه‌ای با گذشته کرده است، امروز می‌توانیم از فناوری‌های نوین برای بررسی امکان وجود یا عدم وجود موجودات فضایی بهره ببریم می‌توانیم سفینه‌های خود را به گوشه و کنار منظومه‌شمسی روانه کنیم و می‌توانیم به بررسی دقیق آسمان در طول‌موج‌های مختلف بپردازیم. می‌توانیم اثرات گذر سیاره‌های فراخورشیدی از مقابل ستاره‌های مادرشان را ببینیم و با استفاده از فناوری‌های طیف‌سنجی، ترکیب عناصر موجود در جو هر یک از این سیاره‌ها را تخمین بزنیم و از سوی دیگر روی زمین به جستجوی شرایط غیرعادی میزبان حیات بپردازیم و در بستر چشمه‌های آب گرم یا در اعماق دریا ربات‌های ما نشانه‌های حیات اولیه را ردیابی کنند.

با وجود همه اینها هنوز به جایی نرسیده‌ایم که با قطعیت بگوییم در این راه حتما به موفقیت خواهیم رسید یا اگر دست به جستجوی فضایی‌ها بزنیم در فاصله زمانی کوتاهی بتوانیم آنها را بیابیم، اما به هر حال این احتمال وجود دارد که روزی بزرگ‌ترین کشف تاریخ بشر محقق شود و ما مدرکی مستقیم از حیات را در جایی غیر از سیاره مادری پیدا کنیم، اما نخستین گام برای پاسخ دادن به این پرسش نگاه کردن به آسمان‌هاست.

تحقیقات ما درباره حیات هوشمند فرازمینی، ما را به سمت ستاره‌ها می‌کشاند؛ اما کدام یک از آنها برای بررسی و تحقیق در این زمینه مناسبند؟ در کجای این وسعت بی‌پایان ستاره‌ها می‌توانیم امیدوار به یافتن سیاره‌های مناسب باشیم،‌ واحه‌هایی که در آن بذر حیات ریشه دوانده باشد و سبزه‌زار تمدن هوشمند رخ نموده باشد؟ می‌دانیم که حیات روی زمین مقاوم و پایدار است. برای رسیدن به نقطه‌ای که بتواند میزبانی حیات را در جای دیگری غیر از زمین به عهده داشته باشد، باید در اولین گام و پیش از آن که به دنبال سیارات مناسب برویم، در جستجوی ستاره‌هایی باشیم که می‌توانند سیارات میزبان حیات را در اطراف خود میزبانی کنند.

یافتن چنین ستاره‌هایی باعث توسعه روش‌ها و تکنیک‌های جستجوی سیارات فراخورشیدی شده است. پیدا کردن سیاراتی مانند زمین که در محدوده کمربند حیات ستاره‌های مادر قرار گرفته باشند، یکی از اولویت‌های سال‌های آینده دنیای ستاره‌شناسی به شمار می‌رود.

امروز می‌توانیم از فناوری‌های نوین برای بررسی امکان وجود یا عدم وجود موجودات فضایی بهره ببریم

شکار چنین سیاره‌هایی اما با مشکلات فراوانی همراه خواهد بود. مشکل نخست ضعف ابزارهای امروزی ما هستند. ما امکان رصد مستقیم سیارات فراخورشیدی عظیم را هم به زحمت در اختیار داریم، چه رسد به سیارات سنگی و زمین مانند، اما در چند سال آینده با پیشرفت پروژه رصدخانه ۳۰ متری اروپا و ماموریت کپلر در مدار زمین، شانس رصد مستقیم چنین سیاراتی افزایش یافته است. ولی بررسی و تحلیل سیستم‌های سیاره‌ای که پیدا می‌شود وطیف سنجی‌های دقیق پیش‌زمینه بررسی احتمال حیات در این منظومه‌ها به شمار می‌روند.

اما در همان حال که جستجوی سیارات احتمالی مناسب برای شکل‌گیری حیات در دستور کارگروه‌‌های تحقیقاتی قرار دارد باید در کنار آن به فکر روش‌های احتمالی دیگر در این زمینه بود.

یکی از روش‌های مبتکرانه‌ای که چند سالی است در این زمینه آغاز شده است و با جدیت ادامه دارد، پروژه جستجوی هوشمندان فرازمینی است. در این روش با این استدلال که اگر تمدنی به مرحله هوشمندی رسیده باشد، حتما موفق به کشف امواج الکترومغناطیسی و استفاده از آن شده و به این ترتیب امواجی را در محیط پراکنده کرده‌ است که به طور طبیعی در جهان وجود ندارد. بنابراین با گوش کردن به عالم می‌توان نشانه‌های از امواجی یافت که حاصل دستکاری موجودی هوشمند در طبیعت است. این کار سال‌ها پیش آغاز شده، اما هنوز به نتیجه نرسیده است که البته این موضوع را به هیچ وجه نمی‌توان نشانه‌هایی از شکست این طرح خلاقانه ارزیابی کرد. گستردگی فضا به قدری زیاد است که اگر در مدت کوتاهی نتوانسته‌ایم نتیجه‌ای قطعی دریافت کنیم، تنها به این دلیل می‌تواند باشد که هنوز جستجوی خود را کامل نکرده‌ایم.

ما راهی طولانی برای یافتن نشانه‌های حیات در پیش داریم؛ جستجوی سیارات فراخورشیدی، ‌رصد طیفی آسمان، گوش کردن به صداهایی که از آسمان به سوی ما می‌آیند یا حتی ارسال پیام برای جاهایی که مشکوک به وجود حیات در آن باشیم. در کنار آن، جستجوی دقیق سیارات یا اقمار منظومه شمسی که ممکن است میزبان حیات غیرهوشمند باشند نیز در دستور کار قرار دارد. قمر تیتان در اطراف زحل، قمر اروپا به دور مشتری و سیاره مریخ هنوز در رده مظنونان همیشگی برای میزبانی حیات در گذشته،‌ حال یا آینده بوده‌اند و ده‌ها ماموریت برای بررسی آن در حال طراحی و انجام است.

اگر روزی یکی از این طرح‌ها به نتیجه برسد و ما نشانه‌هایی از حیات هوشمند یا حتی میکروبی و ساده در جای دیگری از کیهان پیدا کنیم، به بزرگترین دستاورد تاریخ بشریت دست یافته‌ایم. این کشفی خواهد بود که دید ما را درباره جهان دگرگون خواهد کرد.

ستاره شناسانی که ۲۸ سیاره جدید در حال گردش به دور ستاره ها را کشف کرده اند می گویند زمین تنها
سیاره منحصر به فرد نیست، زیرا آنها به وجود بیلیونها سیاره قابل سکونت پی برده اند.
پژوهشگران در همایش این هفته انجمن نجوم آمریکا ادعا کردند که بیشتر سیاره هایی که اخیراً کشف شده اند سیاره هایی خارج از منظومه شمسی ما می باشند.
پروفسور «جفری مارکی» از دانشگاه کالیفرنیا گفت: این یافته ها نشان می دهد بر خلاف آنچه تصور می کردیم اقامتگاه ما یعنی زمین، مکانی نایاب و نادر درجهان نیست. در سال گذشته میلادی با همکاری بین المللی پژوهشگرانی از کشورهای آمریکا، انگلیس و استرالیا از میان ۳۷ اجرام جدید آسمانی ۲۸ سیاره کشف شد که هر یک حول ستاره ای بزرگتر از خود می چرخند. این ۳۷ شیء مشاهده شده را ۷ کوتوله قهوه ای رنگ (ستاره های ناقصی که بزرگتر از ژوپیتر هستند)، ۲ توده غول پیکر گاز یا شاید کوتوله های قهوه ای کوچکتر و ۲۸ سیاره تشکیل می دهند. بیشتر این ستاره ها مانند خورشید در منظومه شمسی چندین سیاره دارند که همگی به دور مدار ستاره شان می گردند. در این بین سیاره ای شبیه نپتون که حول ستاره «جلیس ۴۳۶» می چرخد، نظر دانشمندان را به خود جلب کرده است، زیرا به نظر می رسد صخره های آن پوشیده از آب می باشد. آب داغی که در سطوح شیمیایی غیر خاکی آن است به دلیل فشار شدید حاکم بر این سیاره می باشد. پژوهشگران سوئیسی و بلژیکی برای تحقیق بیشتر، ستاره ای را بین این سیاره و زمین در نظر گرفتند و سپس با تغییرات اندک نور این ستاره توانستند به میزان قطر و چگالی این سیاره پی ببرند. بنا بر اظهارات «مارکی» با توجه به چگالی ۲ گرم بر سانتی متر مکعب این سیاره که دو برابر چگالی آب است بایستی ۵۰ درصد این سیاره صخره و حدود ۵۰ درصد دیگر آن آب و میزان کمی هیدروژن و هلیم باشد. «مارکی» می گوید: در مورد این سیاره مطمئن هستیم که صخره های آن را پوششهای ضخیم و عظیم الجثه ای از آب فرا گرفته است. آنچه بیش از حد ما را هیجان زده می سازد آن است که این سیاره مانند زمین پرصخره و دارای میزان زیادی آب که جز و لاینفک حیات است، می باشد. کهکشان راه شیری ۲۰۰ بیلیون ستاره دارد که تخمین زده می شود شاید قریب به ۱۰ درصد آنها سیاراتی قابل سکونت داشته باشند.

«انّا زَیَّنا السَّماء الدُّنیاء بِزینه الکَواکِب[i]»
ما آسمان پائین را با ستارگان تزئین کردیم.

در این آیه می‌گوید «آسمان پائین را با کواکب تزئین کردیم» در حالیکه فرضیه‌ای که در آن زمان بر افکار دانشمندان حاکم بود می‌گفت فقط آسمان بالا آسمان ستارگان ثابت است

(آسمان هشتم طبق فرضیه بطلیموس)ولی چنانکه می‌دانیم بطلان این فرضیه اثبات شده و عدم پیروی قرآن از فرضیه نادرست مشهور آن زمان خود معجزه زنده‌ای از این کتاب آسمانی است.
نکته جالب دیگر اینکه از نظر علم امروز مسلم است که چشمک زدن زیبای ستارگان بخاطر قشر هوایی است که اطراف زمین را فرا گرفته و آنها را به این کار، وا می‌دارد

و این، با تعبیر «السماء الدنیا» (آسمان پائین) بسیار مناسب است اما در بیرون جو زمین، ستارگان خیره خیره نگاه می‌کنند و فاقد تلألو هستند….

«والشمس و ضحها و القَمَر اذا تلها[ii]»
به خورشید و گسترش نور آن سوگند و به ماه در آن هنگام که بعد از آن در آید

«خورشید» مهم‌ترین و سازنده‌ترین نقش را در زندگی انسان و تمام موجودات زنده زمینی دارد. علاوه بر اینکه منبع نور و حرارت است

و این دو از عوامل اصلی زندگی انسان به شمار می‌روند، منابع دیگر حیاتی نیز از آن مایه می‌گیرند.

وزش بادها، نزول بارانها، پرورش گیاهان، حرکت رودخانه‌ها و آبشارها و حتی پدید آمدن منابع انرژی را همچون نفت و زغال سنگ هرکدام اگر درست دقت کنیم،

بصورتی با نور آفتاب ارتباط دارد. بطوریکه اگر روزی این چراغ حیاتبخش خاموش گردد، تاریکی و سکوت و مرگ همه جا را فرا می‌گیرد.
«ضحی» در اصل به معنی گسترش نور آفتاب است و این در هنگام است که خورشید از افق بالا بیاید و نور آن همه جا را فر گیرد. سپس به آن موقع از روز «ضحی» گفته می‌شود…
۲) تاریخ نجوم در اسلام:
یکی از مباحث مهم در دانشهای اسلامی، دانش نجوم اسلامی است. این موضوع بدلیل مسایل عبادی مهمی است که در این دین وجود دارد.

نخستین علومی که ساکنان بلاد اسلامی به آن اهتمام ورزیدند علومی مانند طب، کیمیا و نجوم بود، که احکام این علوم را بر دیگر علوم ترجیح می دادند.
در خلال سال ۱۸۰میلادی تا قرن شانزدهم، اعراب در زمینه ی ستاره شناسی برتری یافتند. مرکز فرهنگی شان بغداد بود، جایی که در قرن هشتم کتاب المجسطی بطلمیوس به زبان عربی ترجمه شد.
البتانی۹۲۹-۸۵۰میلادی پرآوازه ترین منجم عرب، تا حدود زیادی بر محتوی این کتاب افزود. آنها ابزارهایی نظیر اسطرلاب،

را که اختراع یونانیان باستان بود را تکامل بخشیده و دقیقتر از یونانیان موقعیت ستارگان را رصد کردند. اسطرلاب الگویی دو بعدی از آسمان شب است که در قرون وسطی برای تعیین موقعیت خورشید و ستارگان بکار می رفت.

اولین محاسبات دقیق قطر زمین توسط برادران بنو شاکر انجام گرفت.
یکی از دلایل توجه ویژه به نجوم در دوران اسلامی تعیین تقویم و اوقات شرعی است که مستلزم مشاهدات و محاسبات دقیق نجومی است.

هندسه کروی که توسط ابوالوفای بوزجانی معرفی شد این محاسبات را بطور عمده تکمیل کرد….

i- سوره‌ی مبارکه صافات آیه‌ی ۶
ii- سوره‌ی مبارکه شمس آیه‌ی ۱ و۲